رستما برخیز دستانم شکست                               روح پاک زابلستانم شکست

رستما زابل زوالستان نبود                                     سرزمین عشرت مستان نبود

خاک اینجا جانماز عشق بود                                   زال اینجا همطراز عشق بود

                                                                                               (بهمن محمد زاده – زاهدان)

من زابلی ام کویر گلدان من است                           ان غیرت رستمانه در جان من است

هر چند که چهره ام ترک خورده ولی                      صد قافله اشک نذر چشمان من است

                                                                                               (جواد شعانی زاده- زابل)

مردم زابل همه ازاده اند                                         دست به دست پینه بسته داده اند

                                                                                                ( ابراهیم شایان)

این سیستان کجاست که از بوی نان ان                    دایم معطر است مشام خیالمان

این سیستان کجاست که تاریخ ملک ماست              نازان به پاسداری جغرافیای ان

                                                                                                (کیومرث قمصری)

رقص توفان نیست این در سرزمین سیستان      بغض تقدیر است که اینک خاک بر سر می کند

باد خشم الود می بافد طناب خاک را                       دست غم بر گردن فرزند مادر می کند

                                                                                                                                       (عباس قادری)

سیستان زادگه پاک من است                                 اری این خاک چو جانم به تن است

موطن پاکدلان است اینجا                                        مهد گردان و یلان است اینجا

                                                                                                             (عبدالعلی رضایی کیخا ژاله)

طفل ابر از تشنگی انگشت اتش می مکد             شیر خشک خاک را در شیشه مادر می کند

دایه ی توفان کنار گاهوار سیستان                        از عطش مرگی کودک خاک بر سر می کند

                                                                                                                 (عباس باقری) 

یعقوب لیث ای دل تاریخ سیستان                         نام تو سبز چو باران به بوستان

درسطر سطر فرهنگ عاشقی                             هرگز نخواندم انچه تو خواندی به چشم جان

                                                                                                                  (عباس باقری)

یاد ان روزی که دریا زنده بود                                       شورگزها را گلی از خنده بود 

رستم از سهراب کشتن ننگ داشت                             پیش دلهامان حنامان رنگ داشت

شب به نیزار دعا سر می زدیم                                    صبحدم در عشق پر پر می زدیم

بر ضریح لحظه ها گل می شدیم                                  باغبان زخم زابل می شدیم

                                                                                          (محمد رضا نارویی خندان – زابل)

دلم تنگ غروبه چون غریبه               در اینجارستم دستان غریبه

زمانی جنت ایران زمین بود              ولی حالا چرا  هامون غریبه

مينويسم باز از مردان مرد                       مي نويسم از هواي گرم وسرد

مينويسم من ز طوفان شنش                  از صد وبيست روز باد خشنش 

مینویسم من ز گرد وخاک او                   جان های رفته بر افلاک او

مینویسم باز از ان روز سخت                  عمر دختر زیر خاک بر باد رفت

مادر او در عزایش سخت سوخت            اسمان بر مادر او چشم دوخت

می نویسم باز از بیکاری اش                  از خطوط واحد شهرداری اش

مینویسم من ز خودرو سازی اش           ارزوی کهنه راه اندازی اش

 تابلواش پوسیده است ای مردمان         کی شود کاری کنید از بهر مان

مینویسم باز از قاچاق سوخت                که چگونه می شود بنزین فروخت

جان من خود را تو جای من گذار              لحظه ای از اصل خود تو کن فرار

گر نسازید کار خانه بهرشان                    گر نگردانید اباد شهر شان

گر ببندید مرزها را سخت سخت              باز هم قاچاق هست وهست وهست

می نویسم باز من از حق اب                 مینویسم باز از چشمان خواب

می نویسم حرف خود جور دگر              حق خود خواهم گرفت حتی به جر

حق ما حقا به هامون بود                      اب او از بهر سیستان خون بود

خون که دانی چیست در رگ جاریه       اب هامون چند روز کاریه

گر توانی درک کنی این تیره بخت          شال همت را ببند توسخت سخت

پس سخن پوشیده گویم پر صدا            تا توانی حق مطلب کن ادا